vervolg Anna-Eva

Verwonderd kijk ik om me heen hoe dingen anders werken, hoe ik niet meer terug kan vallen op zekerheden die ik dacht te hebben. Hoe de mensen om mij heen anders op me reageren (en ik op hen). Ik kan niet anders dan meebewegen met die verandering. Als er bijvoorbeeld een probleem te groot aan het worden is, probeer ik daar met rust naar te kijken en prioriteiten te stellen. Het is aan mij om dat te benoemen. Maar ik hoef dat niet alleen te doen. Ik heb ontdekt hoe fijn het is om samen met anderen te onderzoeken wat nodig is om mijn eigen koers te kunnen (blijven) varen.
Ik gun mezelf een oplossing of verzachting door het hardop uit te spreken en erover te reflecteren met een ander. Hoe lastig dat soms ook is. Het is een begin… van een goed gesprek, een inzicht, een beetje grip, opluchting. Daarom is stichting Aanmij zo belangrijk, omdat ze aansluiten bij wat er nodig is.
Op www.hoestie.nl schrijf ik over de dingen die mij aan het denken hebben gezet, ook mijn man Bram geeft inkijkjes in zijn belevingswereld als partner van. De vraag die ik mezelf blijf stellen: “ziek zijn, hoe doe je dat?” Omdat ik beter ziek wil zijn.